"از دل افروز ترین روز جهان،

خاطره ای با من هست.

به شما ارزانی :

 

سحری بود و هنوز،

گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود .

گل یاس،

عشق در جان هوا ریخته بود .

من به دیدار سحر می رفتم

نفسم با نفس یاس درآمیخته بود .

***

می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : (( های !

 بسرای ای دل شیدا، بسرای .

این دل افروزترین روز جهان را بنگر !

تو دلاویز ترین شعر جهان را بسرای !

 

آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،

روح درجسم جهان ریخته اند،

شور و شوق تو برانگیخته اند،

تو هم ای مرغک تنها، بسرای !

 

همه درهای رهائی بسته ست،

تا گشائی به نسیم سخنی، پنجره ای را، بسرای !

بسرای ((

 

من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم !

***

در افق، پشت سرا پرده نور

باغ های گل سرخ،

شاخه گسترده به مهر،

غنچه آورده به ناز،

دم به دم از نفس باد سحر؛

غنچه ها می شد باز .

 

غنچه ها می رسد باز،

باغ های گل سرخ،

باغ های گل سرخ،

یک گل سرخ درشت از دل دریا برخاست !چون گل افشانی لبخند تو،

در لحظه شیرین شکفتن !

خورشید !

چه فروغی به جهان می بخشید !

چه شکوهی ... !

همه عالم به تماشا برخاست !

 

من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می گشتم !

***

دو کبوتر در اوج،

بال در بال گذر می کردند .

 

دو صنوبر در باغ،

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند .

مرغ دریائی، با جفت خود، از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور ...

 

چمن خاطر من نیز ز جان مایه عشق،

در سرا پرده دل

غنچه ای می پرورد،

- هدیه ای می آورد -

برگ هایش کم کم باز شدند !

برگ ها باز شدند :

ـ « ... یافتم ! یافتم ! آن نکته که می خواستمش !

با شکوفائی خورشید و ،

گل افشانی لبخند تو،

آراستمش !

تار و پودش را از خوبی و مهر،

خوشتر از تافته یاس و سحربافته ام :

((دوستت دارم )) را

من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام !

***

 این گل سرخ من است !

دامنی پر کن ازین گل که دهی هدیه به خلق،

که بری خانه دشمن !

که فشانی بر دوست !

راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست !

 

در دل مردم عالم، به خدا،

نور خواهد پاشید،

روح خواهد بخشید."

 

تو هم، ای خوب من ! این نکته به تکرار بگو !

این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت،

نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو !

"دوستم داری؟" را از من بسیار بپرس !

"دوستت دارم" را با من بسیار بگو !

 

"فریدون مشیری"

چند شب پیش یاسر عزیز محبت کرد و شعری فرستاد:

حسنی! در نظرم بود پیامی بفرستم          بیتی ز لب شکرلب حافظ و جامی بفرستم

یا که از ترک و لری خاطره ای نغز                 بهر لبخندک تو تکه کلامی بفرستم

یا کز غم هجران و دل و ساغر و ساقی       شرح آن صدر لطیفت می و جامی بفرستم

دیدی نشد و این غزلم شعر نشد               تا بر دل آشفته تنگم سر و سامی بفرستم

لیکن شد و یاسر به ره یار                           مقبول دل دوست پیامی بفرستم

من هم طبع شعریم گل کرد و در جواب پیامی فرستادم:

یاسر ترکاندی تو مرا با غزل خویش              آن ساغر و آن ترک و خودت که از همه بیش

لکن غزلت از نظر وزن خراب است                باید بزنی از این نظر به ریشه اش تیش

از منظر من هست عجیب این کمی وزن     چون وزن خودت هست فزون از نود و شیش!

شاید که بود این عدم تعادل وزن                  زان ریشه که نصفه زده ای سبیل یا ریش!

فرداش یاسر در جواب پیامکی که براش به این مضمون فرستاده بودم:

"شب در کارنامه ی سیاه زندگی خویش چه کرده که افتخار داشتن این همه ستاره را دارد؟"

این غزل رو سرود:

یاد داری ای سمن یک شب ز من                نیک پرسیدی سوالی ای حسن!

کان سیه شب از چه دارد این همه              این همه استاره و انجم به تن

خواهمت دادن من اینک پاسخی                 ک(ع)ارفان را خنده آید زین سخن

پاسخم باشد به ربط ستر عیب                   کو همی باشد صفات رب من

شب بپوشاند عیوب این زمین                     ظلمتش باشد حجاب مرد و زن

اینچنین خالق جوابش می دهد                   طره مشکی، ستاره ش در شکن

که انصافا از نظر وزن خوب بود. من هم این دفعه زدم تو خط نیمایی و خشتی زدم:

یاسرم!

فلاح من!

اینچنین که میزنی خنجر بر این قلب نحیف و زار من

دور از انصاف است و مردی، لیک

هر زخمی که افتد بر دلم ازجانبت

از دور یا نزدیک

نیک حفظش میکنم در بر

چون که هست این تحفه ارزشمند

چون زر، بل بتر

زانکه مجنون گفت:

گر نبودی با منش میلی

چرا خنجر زدی بر قلب من لیلی؟

و چند شب بعد، در نیمه شبی سرد این شعر رو برا ممد گفتم که خیلی خوشحال شد:

محمد شالباف!

اکنون

نمیدانم چه شد

ناگاه

در این خلوت سرد خزان

که نارد سگ بچه اندر میان!

یادم از پاییز آمد، پارسال

در دل شب های سرد و استخوان سوزش چه سان

بود ما را محفلی بس گرم چون دل هایمان

ای مهربان!

یاد داری زان همه حرف و حکایت

شکوه و ناله، شکایت

که گه گاه از سر شوق و حرارت

در نهایت

صبح میگشت...

وین سحر بود و اذان دلکشش با صد زبان گویا

که ای یاران!

شفیقان!

بس بود حرف و حدیث و گفتمان

ک(ع)اشقان هم رفته اند اکنون به خواب!

درس باید خواند اکنون و هر آنچه غیر از آن فکرت کند مشغول

مانده ای

درمانده ای

مغلول، بل مشمول!

پس بگیر اکنون بخواب ای یار

کاین بهتر بود بهرت هزاران بار،

لای لایی

لایی لایی

لای لای...

 

بیا تا برآریم دستی ز دل

در فوايد مكتوبات خواندم كه امام احمد غزالي  رحمه الله، روزي در مجمع تذكير و مجلس وعظ، روي به حاضران آورد و گفت: اي مسلمان، هر چه من در چهل سال از سر اين چوب پاره شما را مي گويم، فردوسي در يك بيت گفته است. اگر بر آن خواهيد رفت از همه مستغني شويد .

ز روز گذر كردن انديشه كن

پرستيدن دادگر پيشه كن

مرزبان نامه - سعدالدین وراوینی

 

باب دوم، حکایت ششم

زاهدی مهمان پادشاه شد، چون به طعام بنشستند کمتر از آن خورد که ارادت او بود و چون به نماز برخاستند بيشتر از آن کرد که عادت او بود تا ظن صلاحيت در حق او زيادت کنند.

ترسـم نرسـی به کــــعبه ای اعــرابی       کاين ره که تو می‌روی به ترکستان است

چون به مقام خويش آمد، سفره خواست تا تناولی کند. پسری صاحب فراست داشت گفت: ای پدر باری به مجلس سلطان در، طعام نخوردی؟ گفت: در نظر ايشان چيزی نخوردم که بکار آيد. گفت: نماز را هم قضا کن که چيزی نکردی که بکار آيد.

اى هنرها گرفته بر كف دست        عيــــب‌ها برگــرفته زير بــغـل
تا چه خواهى خریدن اى مغرور       روز درمـــاندگى به سيــم دغل

چرا تو ای شکسته دل خدا خدا نمی کنی

خدای چاره ساز را چرا صدا نمی کنی

 

به هر لب خدای تو فرشته بوسه می زند

برای درد بی امان چرا دعا نمی کنی

 

به قطره قطره اشک تو خدا نظاره می کند

به وقت گریه ها چرا خدا خدا نمی کنی

 

سحر ز باغ ناله ها گل مراد می دمد

به نیمه شب چرا لبی به ناله وا نمی کنی

 

دل تو مانده در قفس جدا ز آشیان خود

پرنده ی اسیر را چرا رها نمی کنی

 

ز اشک نقره فام خود به کیمیای نیمه شب

مس سیاه قلب را چرا طلا نمی کنی

از وبلاگ: صهبای رضوان

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن                منم که دیده نیالودم به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم              که در طریقت ما کافریست رنجیدن

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات               بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست                   به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب           که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه                       کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس             که وعظ بی عملان واجب است نشنیدن

ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب                          که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن

مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ                که دست زهدفروشان خطاست بوسیدن

كي رفته اي ز دل كه تمنا كنم تو را؟
كي بوده اي نهفته كه پيدا كنم تو را؟

غيبت نكرده اي كه شوَم طالب حضور
پنهان نگشته اي كه هويدا كنم تو را

با صد هزار جلوه برون آمدي كه من
با صد هزار ديده تماشا كنم تو را

چشم به صد مجاهده آيينه ساز شد
تا من به يك مشاهده شيدا كنم تو را

بالاي خود در آينـﮥ چشم من ببين
تا با خبر ز عالم بالا كنم تو را

مستانه كاش در حرم و دير بگذري
تا قبله گاه مؤمن و ترسا كنم تو را

خواهم شبي نقاب ز رويت برافكنم
خورشيد كعبه، ماه كليسا كنم تو را

گر افتد آن دو زلف چليپا به چنگ من
چندين هزار سلسله در پا كنم تو را

طوبي و سدره گر به قيامت به من دهند
يكجا فداي قامت رعنا كنم تو را

زيبا شود به كارگِه عشق كار من
هر گه نظر به صورت زيبا كنم تو را

رسواي عالمي شدم از شور عاشقي
ترسم خدا نخواسته رسوا كنم تو را

فروغي بسطامي

چیست این سقف بلند ساده بسیار نقش
زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست

حافظ

این شعر که توسط یک کودک آفریقایی نوشته شده، نامزد دریافت جایزه بهترین شعر سال ۲۰۰۶ از سوی سازمان ملل شده است:

When I born, I black
When I grow up, I black
When I go in Sun, I black
When I scared, I black
When I sick, I black
And when I die, I still black

And you white fellow
When you born, you pink
When you grow up, you white
When you go in sun, you red
When you cold, you blue
When you scared, you yellow
When you sick, you green
And when you die, you gray
And you calling me colored??

موج شب است در بر آیینه ریخته
یا گیسوان توست که بر سینه ریخته؟

لبخند می زنی و جهان تازه می شود
انگار هر طرف گل و آیینه ریخته

گل کرده است پیچک خشک حیاط و باز
عطر اقاقیاست که بر چینه ریخته

درعشق ، پای مرد فرو می شود ز بس
باران عشق در شب دوشینه ریخته

در هر خرابه خرمن زرین آفتاب
گنجینه هاست بر سر گنجینه ریخته...

اینها همه به یمن حضور تو است و عشق
در کوچه ها وگرنه بسی کینه ریخته !

 محمدرضا ترکی